داستان، فضا و شخصیت‌ها

“I Have No Change حول یک فرض فریبنده ساده ساخته شده: در فضای بین یک سال و سال بعد چه اتفاقی می‌افتد، وقتی تنها هم‌نشین تو آدم‌هایی هستند که از یک کیوسک کنار جاده می‌آیند و می‌روند؟ تم‌های بازی نه از رویدادهای دراماتیک، بلکه از انباشت لحظه‌های کوچک بیرون می‌آیند.

I Have No Change حول یک فرض فریبنده ساده ساخته شده: در فضای بین یک سال و سال بعد چه اتفاقی می‌افتد، وقتی تنها هم‌نشین تو آدم‌هایی هستند که از یک کیوسک کنار جاده می‌آیند و می‌روند؟ تم‌های بازی نه از رویدادهای دراماتیک، بلکه از انباشت لحظه‌های کوچک بیرون می‌آیند. رکود — آن نوع خاص که آنقدر دراماتیک نیست که بحران نامیده شود — مرکز عاطفی است.

“مشتریانی که از کیوسک بازدید می‌کنند، نسخه‌های خودشان از همان سوال را حمل می‌کنند.

مشتریانی که از کیوسک بازدید می‌کنند، نسخه‌های خودشان از همان سوال را حمل می‌کنند. پیرمردی که سال‌هاست هر شب سال نو می‌آید. زن جوانی که منتظر تماسی است. نوجوانی که عجله دارد به نسخه‌ای از خودش برسد که هنوز نشده. هر کدامشان در نوعی آستانه هستند.

“چیزی که I Have No Change را غیرعادی می‌کند این است که ایده سنگینی زندگی معمولی به اندازه زندگی خارق‌العاده را جدی می‌گیرد — فقط متفاوت توزیع شده.

چیزی که I Have No Change را غیرعادی می‌کند این است که ایده سنگینی زندگی معمولی به اندازه زندگی خارق‌العاده را جدی می‌گیرد — فقط متفاوت توزیع شده. گفتگوهایی که ماتوی در طول یک شب دارد، به هیچ معنای روایی زندگی را تغییر نمی‌دهند. اما از آن نوعی هستند که اگر دوباره مرور شوند، شاید خیلی چیزها را توضیح دهند.

“به این ترتیب، بازی از نظر ژانر در کنار آثاری مثل Coffee Talk و VA-11 Hall-A قرار می‌گیرد، اما حس عاطفی‌اش به داستان ادبی نزدیک‌تر است — سنت روسی یافتن امر مهم در دل امر روزمره، همانطور که چخوف می‌توانست پیاده‌روی تا خانه را مثل خلاصه یک زندگی کامل جلوه دهد.

به این ترتیب، بازی از نظر ژانر در کنار آثاری مثل Coffee Talk و VA-11 Hall-A قرار می‌گیرد، اما حس عاطفی‌اش به داستان ادبی نزدیک‌تر است — سنت روسی یافتن امر مهم در دل امر روزمره، همانطور که چخوف می‌توانست پیاده‌روی تا خانه را مثل خلاصه یک زندگی کامل جلوه دهد.